sıradanbirçarşambasabahı

-

Bizi Biz Yapan Hikâyeler'i küçük küçük okuyabiliyorum. Zira haftalık romanlar (modern 8 dersi için) ve master doktora derslerinin okumaları fazlasıyla haftamı dolduruyor. Haftada iki gün dersim olduğunu söylediğimde insanların yüzündeki ifade geldi bak şimdi aklıma. Neyse. Biz alıntılara geçelim:

"Kötü günlerimde, öz imgemin zayıf olduğu zamanlarda, kendime iyi günlerimde anlattığımdan daha farklı bir hikâye -trajik bir hikâye diyebiliriz- anlatırım ve bu hikâye dünyayla tüm ilişkilerimi etkileme gücünde olur."

"Örneğin anne ve babalarımızla öbür sevdiklerimiz en baştan itibaren bizim hakkımızda hikâyeler anlatırlar, bunların büyük kısmı hayatımızı bundan sonra nasıl yaşayacağımız (ya da yaşamayacağımız) konusunda kendi kendini gerçekleştiren kehanetler olarak işlev görür."

Şimdi bu iki alıntı böyle çıplak haliyle klişe geliyor biliyorum. Ama Randall'ın örnekleri kafamda bir şeylerin yerini sağlamlaştırdı ve beni bazı direndiğim şeylere ikna etti. Aslında farklı şeyler söylediği yok. "İyi düşün iyi olsun" tarzı bir savsataya bilimsel gerekçeler sunuyor gibi düşünebiliriz. İyi düşünmek yetmeyecek tabii, iyi bir hikâye anlatmak gerekecek. Hem kendimize hem çevremize. Burada tek etkenin kendimiz olmadığını da söylüyor tabii, çevre faktörünü kaldırıp atmamış çoğu kafasız gibi. Ailemizin bizim için anlattığı hikâyeler, arkadaşlarımızın, çocuklarımızın, öğrencilerimizin, mesaidaşlarımızın ve saire ve saire... 

Kendimizi anlatma konusunda ketum olma meselesine de değiniyor, daha o bölümün başlarındayım. Çoğu insanın buna direnemediğini, bunun biraz da içgüdüsel olduğunu söylemiş. Hani kendimizle dalga geçiyoruz ama aslında kendimize kızıyoruz ya "oversharing" için. Ketum olanların da zarar görme korkusundan bahsediyor ama gün sonunda daha zararlı çıkabileceklerini söylüyor. 

Bu arada ne fark ettim. Ben galiba kitaplar bittikten sonra pek yazmayı, konuşmayı sevmiyorum. Bir işin ortasındayken daha heyecanlı daha iştahlı oluyorum onu anlatmaya. Daha başında olduğum bölüm hakkında niye yazıyorum ki diye kendimi durdurmaya çalıştığım an fark ettim. Çünkü yanlış anladığım, yanlış yorumladığım şeyler olabilir. Aman olsun. Kendi çalıp kendi oynadığım bir alan yaratmışım şurda, kime ne.

*

Bugün biraz Yitirilen Cennet'le ilgilenmeliyim aslında. Sırf bu yüzden Esat Mahmut'la uğraşasım var. Ah erteleme sanatı! 4 Ağustos'a kadar geldim bu arada. Son 27 tefrika! Ha gayret bakalım... 

*

Veronika Kissova çizimlerinden bir taklit daha:


 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Sivas Yolculuğuna Dair Bazı Mülahazalar

-
Resim
  Gidiş  10.24 - Unuttuğum bir şey var mı? Çantam çok mu ağır oldu? Uzun zaman sonra fotoğraf makinemle bir seyahate çıkıyorum. Hava berbat görünüyor ama yine de heyecanlıyım. Arkadaş yönünden ne kadar şanslıyım. Memleketin her köşesinde bir dostum var ve kapıları hep açık. Öğrenci yönünden de şanslıyım. Pazartesi günü öğrencilerim bir pastayla daldılar içeri. Almayı isteyip almayı ertelediğim kitapları hediye ettiler. Etrafım güzel insanlarla çevrili. Kahve demlenmiş olmalı. Artık kalkıp termosa doldurmalı ve yavaştan evden çıkmalıyım. Umarım garda park yeri vardır. 13.13 - Tren Ankara'ya yaklaşıyor. İnmemek garip geliyor. Aynı zamanda güzel :) Restorant bölümündeyim. Çay içip kitap okuyorum. Cam kenarından yolu izleyeceğim Ankara sonrası. Gürültülü Yalnızlık çok değişik bir kitap. Biraz mide bulandırıcı, biraz sıkıcı ama okutuyor kendini. Tatlı bir uyku da bastırmadı değil. Gözlüğüm yanımda değil, keşke göz damlamı yanıma alsaydım.  13.35 - Ankara, Mamak'tan sonra dökün...
Read more »
-
Resim
Yuva. Uzandığında gözüken bulutlar, masanda yazarken karşında -uzakta da olsa- bir orman, evlerin kırmızı çatıları üzerinden bir bozkır...  Her şeye sıfırdan başlamak, yine ve yine ve yine. Bıkmadan. İlk defa hafifleyerek, başka seslerle zihninde. Kuş gibi uyanmak, gün boyu cıvıl cıvıl bir neşe. Öte yandan dağınık bir evin yükü, teslim tarihi yaklaşan yazıların stresi ve yaptığın işin anlamsızlığıyla yüzleşmeni sağlayan öğrenciler. Bunlara rağmen, içimde sıvı bir gülümseme. Yürüdükçe yer değiştiren, girdiği kabın şeklini alan, o an neyi düşünüyorsam ona dair bir mutluluk. Oh be! hissi. Rahatlama, sırtından yükleri indirme, kabullenmenin ve teslim olmanın huzuru.  İlk gençlik yıllarımda hayal ettiğim hayatı kendi ellerimle kurabilmiş olmanın sevinci, kendime ait bir odadan fazlası, duvarların kitaplarla kaplanması ve uzak ülkeler. Sonunda gelip sığınacağın bir ev. Dostlarını toplayıp neşeyle kıkırdamak, -ve sigaralar, biralar, kahveler, bazen şaraplar- hayata dair bıkbıkbık kon...
Read more »
-
 Sartre'ın Akıl Çağı'na başladım. Bizi Biz Yapan Hikâyeler'e elimi sürmeyeli haftalar oldu. Sait Faik'e yine bakamıyorum. Bu hafta Faust, Sait Faik, Sabahattin Ali var gündemde. Proje için teslim ettiğim yazıya düzeltme gelmiş, 10 günüm var ama eklenecek şey çok. TDK konferansı bitti, yarınki söyleşinin soruları hazırlandı... Evet evet sesli düşünüyorum şu an. Önümüzdeki 2 ay benim için çok yoğun çok telaşlı geçecek. Dönem sonu, öğrencilerin tezleri... Hava tekrar soğudu, tatil olmasıyla havanın kararması bir oluyor. Flash disklerimi sınıfta unutmuşum salı günü, daha bugün fark ettim. Kaybolmamıştır inşallah çünkü çok önemli dosyalarım vardı içinde... Her şey gözümde öyle büyüyor ki. Aslında normal bir hayat işte, iş güç. 39 senedir bu hayattayım, artık alışsam mı ne.
Read more »