İstanbul: Bir Defterden

-

 


Eski tip bir defter aldım. Arkadaşlarımı beklerken bir şeyler yazmak için. Kalem hiç güzel yazmıyor. Mürekkebi birikiyor harflerin muhtelif yerlerinde.

Bir bira söyledim. Beyoğlu'nda bir yer burası. Zula bir yer. Güzel bir bahçe. Yaz olsa şahane olurdu. Isıtıcılar var. Bugün hava biraz daha iyi.

Yazmak insanı nasıl sağaltıyor olabilir? Yani nasıl bir mekanizmayı devreye sokuyor? Ben bazen daha kötü hissediyorum. Sanki ufak bir şey kocaman oluyor yazıya dökünce. Hele birine bir şey yazmak, daha beter ediyor. İfşa gibi.

Ama mesela yüksek sesle bir şeyleri ifade ettiğimde. O zaman küçülebiliyor. Önemini kaybeden bir büyü yapılıyor gibi. Garip. Her zaman böyle diyemem de. Kime anlattığınla da ilgili. Bazen kendi kendine söylemek de iş görmüyor değil.

Buraya yürürken İstanbul'u ilk keşfettiğim zamanları düşündüm. Mephisto'ya girdim. Bu defteri de oradan aldım hatta. Yine şahane bir albüm çalıyordu. Yo era ninya! Yaşım 22 falan. Sonra Ara Cafe'nin  önünden geçtim. Galatasaray'ın oradan aşağı inmeyeli yıllar olmuş. Garip hissettirdi. Başka nereler vardı? Pek hatırlamıyorum. Fransız Sokağı. Aslıhan Pasajı. Atlas Pasajı. Beşiktaş'a da çok giderdim. Şimdi hiçbir şey yok gibi geliyor orada.

Bugün İstanbul Resim Heykel Müzesi'ne gittim. Pek sarmadı ama yordu. Müzenin düzeni güzeldi. Kronolojik ve tematik. Bedri Rahmi azdı. Cemal Tollu çoktu, sevmedim. Birkaç Devrim Erbil de vardı. Nurullah Berk de. İbrahim Çallı, Feyhaman Duran, Eren Eyüboğlu, Abidin Dino... Başka gelmedi birden aklıma ama çok isim vardı. İbrahim Çallı'nın meşhur Atatürk portresinin bir baskısını aldım. Çerçeveletip ofise asacağım.

4.2.26, Beyoğlu 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Sivas Yolculuğuna Dair Bazı Mülahazalar

-
Resim
  Gidiş  10.24 - Unuttuğum bir şey var mı? Çantam çok mu ağır oldu? Uzun zaman sonra fotoğraf makinemle bir seyahate çıkıyorum. Hava berbat görünüyor ama yine de heyecanlıyım. Arkadaş yönünden ne kadar şanslıyım. Memleketin her köşesinde bir dostum var ve kapıları hep açık. Öğrenci yönünden de şanslıyım. Pazartesi günü öğrencilerim bir pastayla daldılar içeri. Almayı isteyip almayı ertelediğim kitapları hediye ettiler. Etrafım güzel insanlarla çevrili. Kahve demlenmiş olmalı. Artık kalkıp termosa doldurmalı ve yavaştan evden çıkmalıyım. Umarım garda park yeri vardır. 13.13 - Tren Ankara'ya yaklaşıyor. İnmemek garip geliyor. Aynı zamanda güzel :) Restorant bölümündeyim. Çay içip kitap okuyorum. Cam kenarından yolu izleyeceğim Ankara sonrası. Gürültülü Yalnızlık çok değişik bir kitap. Biraz mide bulandırıcı, biraz sıkıcı ama okutuyor kendini. Tatlı bir uyku da bastırmadı değil. Gözlüğüm yanımda değil, keşke göz damlamı yanıma alsaydım.  13.35 - Ankara, Mamak'tan sonra dökün...
Read more »
-
Resim
Yuva. Uzandığında gözüken bulutlar, masanda yazarken karşında -uzakta da olsa- bir orman, evlerin kırmızı çatıları üzerinden bir bozkır...  Her şeye sıfırdan başlamak, yine ve yine ve yine. Bıkmadan. İlk defa hafifleyerek, başka seslerle zihninde. Kuş gibi uyanmak, gün boyu cıvıl cıvıl bir neşe. Öte yandan dağınık bir evin yükü, teslim tarihi yaklaşan yazıların stresi ve yaptığın işin anlamsızlığıyla yüzleşmeni sağlayan öğrenciler. Bunlara rağmen, içimde sıvı bir gülümseme. Yürüdükçe yer değiştiren, girdiği kabın şeklini alan, o an neyi düşünüyorsam ona dair bir mutluluk. Oh be! hissi. Rahatlama, sırtından yükleri indirme, kabullenmenin ve teslim olmanın huzuru.  İlk gençlik yıllarımda hayal ettiğim hayatı kendi ellerimle kurabilmiş olmanın sevinci, kendime ait bir odadan fazlası, duvarların kitaplarla kaplanması ve uzak ülkeler. Sonunda gelip sığınacağın bir ev. Dostlarını toplayıp neşeyle kıkırdamak, -ve sigaralar, biralar, kahveler, bazen şaraplar- hayata dair bıkbıkbık kon...
Read more »
-
 Sartre'ın Akıl Çağı'na başladım. Bizi Biz Yapan Hikâyeler'e elimi sürmeyeli haftalar oldu. Sait Faik'e yine bakamıyorum. Bu hafta Faust, Sait Faik, Sabahattin Ali var gündemde. Proje için teslim ettiğim yazıya düzeltme gelmiş, 10 günüm var ama eklenecek şey çok. TDK konferansı bitti, yarınki söyleşinin soruları hazırlandı... Evet evet sesli düşünüyorum şu an. Önümüzdeki 2 ay benim için çok yoğun çok telaşlı geçecek. Dönem sonu, öğrencilerin tezleri... Hava tekrar soğudu, tatil olmasıyla havanın kararması bir oluyor. Flash disklerimi sınıfta unutmuşum salı günü, daha bugün fark ettim. Kaybolmamıştır inşallah çünkü çok önemli dosyalarım vardı içinde... Her şey gözümde öyle büyüyor ki. Aslında normal bir hayat işte, iş güç. 39 senedir bu hayattayım, artık alışsam mı ne.
Read more »