12.18

 Paket paket kahve bitiyor. Dağınık, salaş bir bekar evi. Kimi eşyalar yeni, kimi kırık dökük. Perdeler uzunlu kısalı, camları örtsün yeter. Duvara asılı eski model bir televizyonu altında çok tatlı küçük bir dolap var. İçi kitap dolu. Yanında bir sepet. Masa, sandalyeler, sehpa yepyeni. Koltuklar kırık, minderleri çökük. Mutfak dolabı dokunsan elinde kalacak, kapaklar ve tezgah çürümüş. Bulaşık makinesi son model, eski bardak çanakları pırıl pırıl çıkarıyor içinden. Kaloriferler pek iyi yanmıyor. Derece 19-20'yi geçmiyor. Akşamları 18e düştüğü oluyor. Battaniyelere sarılıp oturuyoruz. Ben çoğu zaman sıcak su torbasından destek alıyorum. Haftalardır buradayım. Eski bir İstanbul mahallesinde, eski apartmanlarla dolu bir sokakta. Yıllardır gelip gittiğim, alıştığım bir ev burası. Çocukluk arkadaşımın evi, yirmi seneyi geçmiş tanışıklığımız. Her içim daraldığında çat kapı gelmişim yanına. Çoğu zaman uçurum kenarlarından toplamış beni. Sonsuz bir güven, karışılıksız bir iyi niyet. Teslim oluyorsun ona. Şahane kurupatlıcan dolması yapıyor bir de. Seviyorum diye, bir tencere yapmış yine. 

Son günlerim burada. Mümkün olduğunca gezdim. Mümkün olduğunca çalıştım. Arşive, kütüphanelere gittim. Kimi zaman da evden çıkmadan. Gelen gidenler oldu, eğlenildi, kavgalar edildi, barışıldı. Günler bir şekilde geçti gitti. İstanbul beni bu sefer içine kabul etmedi. Vardır bir bildiği. Evimi, düzenimi, işimi çok özledim. 

Kahve demlenmiş olmalı. Gitmeli, biraz okumalı, belki ardından bir yürüyüşe çıkmalıyım. Sanki bugün birazcık güneş var gibi. 

*

Bugün babaannemin ölüm yıldönümü. 3 yıl olmuş. Binlerce insanla birlikte ruhu bilinmeyen bir yerlerde şimdi. Beni duyuyor mu? Onu çok özlediğimi görüyor mu? Ona kızgınlığımı, içimde biriktirdiğim çocukluk öfkelerimi... Anlıyor mu artık beni? Nasıl bir yerde? Bana anlattığı dini hikayelerdeki gibi mi gittiği yer? Son günlerde sık geliyor rüyama. Mutsuz, sıkıntılı gibi. Unutmadım babaanne, unutur muyum hiç seni?