00.00

 Bitmek bilmeyen uzun, sıkıcı, karanlık bir gündü. Belki bu gece rüyamda hafiflerim, kimse olurum, izim adım sanım olmaz yeryüzünde, uzun bir sahil, beyaz kumlar, üstüm kalın üşümem, deniz dalgalı, etraf sakin olur. Huzurlu hissederim, endişeler yarışmaz zihnimde, yukardan izlemem kendimi. Umarım gerçek bir dünya olur rüyamdaki. Hisler gerçek olur, insanlar gerçek, sohbetler gerçek. Aynı laflarla kandıramaz kimse beni. Şöyle diyelim, kandıracak insanlar olmaz etrafımda, hem niye olsun ki. Geride kaldı hepsi çünkü uyudum ben, rüya bu. O yüzden cümleler dağınık, kopuk, çirkin. Bir film sahnesi gibi. Çok güzel esiyor, hava serinle ılık arasında. Kendim olmuşum sonunda, hiç kimse olmuşum, keyfim yerinde. Sıkılmıyorum mesela hiç. Susabiliyorum, suskunluğu paylaşabiliyorum. Farklıymış, değilmiş, ne önemi var diyoruz, belki bir şeyler içiyoruz, içimiz ısınıyor, korkmuyoruz hiç, hiçlik güzel çünkü hiçkimseyiz ya biz. Uyuyoruz, rüyamız kocaman bir deniz.