20.56

 Yeniden Eskişehir. 

*

Kitaplığımla ilgili şöyle bir karar almakla almamak arasında gidip geliyorum. Elim de dilim de henüz buna hazır değil ama aklım çok ısrarcı. Beğenmediğim ya da kitaplığımda durmasının bir anlamı olmadığını düşündüğüm kitapları dağıtmak. Hediye gelenler dahil. Yok anısı var, yok canım kitap verilir mi falan bunları geçmek lazım. Kağıt yığını biriktirmiyorum, birlikte yaşamaktan keyif alacağım bir dünya kurmaya çalışıyorum. Yalnız bu da ne banal bir cümle oldu. Kitaplığımda böyle çok az kitap var gibi geliyor gerçi ama. Of ne bileyim. Yapabilir miyim? Bir de acaba çok özel olmayan ıvır zıvırlarımı da bir kutuya mı kaldırsam? Öyle çok birikmişler ki. Ne gerek var. Keşke yurtdışındaki garaj satışı gibi şeyler bizde de olsa. Tezgah açsam bir yerde tek seferlik. Kıyafettir, biblodur, kitaptır, perde halı masa tabak çanak... Ne varsa sevmediğim, istemediğim, anısına tahammül edemediğim... Hepsini satsam, birilerinin işine yarasa, ben de elde ettiğim gelirle gidip bir kahve içsem ya da kitap alsam. Mobilyalarımın bir kısmını öğrencilere dağıttım, ne kadar iyi denk geldi. Çalışma masası işini birkaç ay erteledim. Aslında biraz sakinleşmem ve zaman tanımam lazım. Dört duvara bu kadar anlam yüklemek pek mantıklı değil. Işığın mükemmel dağılması, bacaklarımın çarpmadığı bir çalışma masası, hiçbir kitabımın açıkta kalmaması, uyuduğum odayı yeterince karanlık yapacak perdeler... tüm bunlar değil içimde olup bitenleri yatıştıracak olan. Zaman. Başka bir şey değil gerçekten. 

*

Bugün Neşe ile uzun uzun yürüdük Porsuk etrafında. Hava çok güzeldi. Güneşli bir bayram günü. İnsanlar dışarıda. Ağaçlar rengarenk, her köşede bir kedi serilmiş, kitabını kahvesini alan çimlerde. Su, bulutları ve ağaçları ikizleştirmiş... Bazı çocuklarda Atatürklü, bayraklı kıyafetler, ellerde ay yıldızlı balonlar. Uyuyakalıp bir taksi iki metroyla zor yetiştiğim tren ve gerektiğinden uzun süren yolculuk sonrası ilaç gibi gelen bir gündü gerçekten.